| ساعت ۳:۱۳ ب.ظ روز پنجشنبه ٢۸ اردیبهشت ۱۳٩۱ |
|
به گزارش روابط عمومی آستان مقدس ، در ایام شهادت حضرت ابالحسن السلطان علی بن محمدالباقر (ع) شهر کاشان غرق در ماتم و عزا می گرددبه همین مناسبت مراسمات سوگواری و عزاداری در منطقه اردهال،شهرهای اطراف به خصوص در شهرستان کاشان برگزارخواهد شد. مراسم روحبخش دعای کمیل : 91/2/28 مراسم سوگواری و عزاداری : جمعه و شنبه 29و90/2/30 مراسم سوگواری وعزاداری در حرم مطهر
«مقام معظم رهبری: من به همه امامزادگان علاقة خاصی دارم حضرت علی ابن باقر (ع) که جای خود دارد» زندگینامه ی مختصر حضرت سلطانعلی بن امام محمّد باقر (علیه السّلام) سال 113 هجری قمری و در اوج خفقان حکومت بنی امیّه سلاسه ی امام محمّد باقر (ع) که علی نام داشت با دعوت اهالی منطقه ی چهل حصاران «کاشان امروزی» و فین به آن دیار نزول اجلال کرد تا شیعیان را مراد دل و خضر راه باشد . او فرزند بلافصل امام باقر (ع) و برادر امام صادق و پدر خانم امام موسی بن جعفر (ع) بود و در مدت اقامت خود از جانب دو امام مأمور به تبلیغ معارف اسلام بود . سنّ شریفش را تقریباً هنگام ورود به ایران مرکزی 30 سال ذکر کرده اند . استقبال با شکوه مشتاقان در مسیر راه آن حضرت یاد آور استقبال مردم مدینه از پیامبر گرامی اسلام(ص) بود که پیش کش بیش از نیمی از دشت سر سبز خوابق «روستای خاوه ی اردهال » به پای آن حضرت گواه این مدّعاست : سـر ارادت مــا و آستان حـضــرت دوست که هـر چه بر سر ما می رود ارادت اوست نثارروی تو هر برگ گل که در چمن است فدای قدّ تو هر سرو بن که بر لب جوست سه سال در منطقه ی کاشان و فین به تبلیغ معارف اسلام پرداخت و فصل تابستان که هوای کویر گرم و طاقت فرسا بود به روستای خاوه ی اردهال کوچ می کردند و مهمان اهل آن دیار بودند . نماز جمعه را در محلّی به نام مصلّا اقامه می کردندکه میعادگاه عاشقانی بود که از ولایات جاسب ،قم،اردهال،فین وچهل حصاران می آمدند. تا اینکه بالاخره شب سیرتان فروغ خورشیدش رابرنتافتندوبه خاموشی اش توطئه چیدند. در 27 جمادی الثّانی سال 116 هجری قمری که مصادف با اوائل مهرماه بودعمّال بنی امیّه اطراف خیمه گاه آن حضرت را محاصره کردندو جنگی نابرابر آغاز شد که بنابر اقوال ، 13 روز به طول انجامیدودر این حماسه که به واقع تکرار واقعه ی کربلا بود مردان روستای خاوه ی اردهال ازجان مایه گذاشتند ودر رکاب عشق ، شهیدان زیادی تقدیم کردند. ازروستاهای همجوار هم تک تک آمدندوبه شهادت رسیدند . امّا عاقبت آن بزرگوارغریبانه در«درّه ی ازناوه»در حال سجده ی نماز وصال چونان جدّ غریبش حسین (ع) ، سر از بدنش جدا شدو به شهادت رسید. در توصیف مقام این دیار که به اردهال مشهور است (سابق بر این «اردهار»نام داشته) امام رضا(ع) به موسی بن خزرج فرمودند: نعِمَ المُوِضَع وَراردَهارْ،خوب مکانی است اردهار(نقل از کتاب تاریخ قم) اهالی فین که به علت مسافت طولانی و تأخیر قاصد ، دیر به مشهد رسیدند وقتی آمدند که پیکر شهیدان و آقایشان، حضرت سلطانعلی، چون شقایق های پرپر بر خاک افتاده بود . همراه با باقی ماندگان از اهالی خاوه ی اردهال پیکر را به خاک سپردند و پیکر مولایشان را در قطعه ی قالی پیچیدند و از قتلگاه به خیمه گاه آن حضرت آوردند و بنا بر وصیّت آن بزرگوار به خاک سپردند و این تشییع جنازه رسم هر ساله شد که در جمعه ی دوم پاییز که به جمعة قالیشویان معروف شده عاشقان آن حضرت از گوشه و کنار جمع می شوند و به سوگواری می پردازند . اهالی فین کاشان چوب به دست (که نشانه ی سلاح برای دفاع از آقا (ع)بوده ) همراه با اهالی روستای خاوه ی اردهال یک تخته قالی از قالیهای حرم را طیّ مراسمی با شکوه به طرف زیارت شاهزاده حسین که بنا بر اقوال یکی از برادران آن حضرت است می برند و با اشک چشم شستشو می دهند و به حرم آقا بر می گردانند تا بیعت خود را با ولایت و دفاع از حریم اهلبیت (ع) تجدید کنند . با وجودی که این حضرت یکی از چهار امام مزاده ی بلافصل و دارای تاریخ مستند در ایران است و فضائل و کرامات بسیاری از او سرزده است اما به علّت قرار گرفتن زیارتش در مسیری که شاهراه نیست و از دیدگاه علمی و تحقیقی هم کاری بایسته و شایستة آن حضرت انجام نشده است ، ناشناخته مانده است . در فضیلتش بس که امام صادق (ع) می فرمایند : هرکس برادرم حضرت سلطانعلی (ع) را در اردهال زیارت کند مانند کسی است که جدّم حسین (ع) را در کربلا زیارت کرده باشد . بر اهل علم و تحقیق و قلم و شعر لازم است که در این مهم بکوشند تا حق بزرگواری این عزیز خداوند ادا شود. در حال حاضر مدفن این امام زاده در مشهد اردهال کاشان میعادگاه عاشقان اهلبیت (ع) است
منابع و مأخد: شعیه نیوز- حماسه تاریخی مشهد اردهال نوشته دکتر مجیدزجاجی شرح زندگانی حضرت سلطانعلی ابن محمد باقر (ع) مولف : حضرت آیت ا... ملا عبدالرسول مدنی کاشانی انتشارات مرسل 03614454513
نمونه ای از اشعار سروده شده در مدح و منقبت حضرت سلطانعلی ابن محمد باقر (ع)
حدیث غربت حــریم حــضرت سلطانعلی صـفادارد نــسیــم تـربـت او عطـر کـربــلا دارد بـه پایبوسش اگـــر با نــیاز روی آری خـــدا بـه عــزت او حــاجتـت روا دارد گشوده بر قدم زائـــران خود آغــوش چــقــدر عـاشــق دیـــدار آشـنـا دارد ز بارگاه تو یا سیدی (جَعَـلْـتُ فـِــداکْ) کـجا روم که دلم کــار با شـمــا دارد حدیث غربت تو در دل زمان جاریست هـنــوز جــلــوه به قالی و چوبها دارد به آب دیـده بــشوییم گـر دقـالـی را که هر چه دارد از آن قطعه بوریا دارد بسان چشمة فین اهل خاوه می گریند حـسـاب گــریة مــا را فقــط خدا دارد به کـــربلای عــلــی بن باقر از سر درد «کمیل» ، نـای دلــم شـور نـیـنـوا دارد
محمود شریفی «کمیل»
  |
| ساعت ۳:٥٥ ب.ظ روز شنبه ٢۳ اردیبهشت ۱۳٩۱ |
|
|
| ساعت ۱۱:٢۸ ق.ظ روز شنبه ٢ اردیبهشت ۱۳٩۱ |
|
 
فرمانده نیروی زمینی ارتش: دیپلماسی برای «ابوموسی» جواب ندهد نظامیان اقتدار کشور را نشان میدهند
|
| ساعت ٥:٠٤ ب.ظ روز پنجشنبه ۳۱ فروردین ۱۳٩۱ |
|
| ساعت ۱٠:٥٤ ق.ظ روز سهشنبه ٢٩ فروردین ۱۳٩۱ |
|
مرحوم دربندى درحرم کربلا ناگاه مقابل حرم امام حسین (ع) عمامه از سر برداشت بر زمین کوبید و بلند بلند می گریست می گفت:" آقا جان تو را به جان مادرت زهرا(س) دیگر شمر را نبخش !" به حق مادرت ، زهرا از شمر شفاعت مکن !!!! زائرین با دیدن حال پریشان آن بزرگ پرسید ند :" شیخ چه شده؟" از ایشان پرسیدند: مگر حضرت از شمر هم شفاعت مى کند؟ گفت :"این حسینی که من می شناسم در روز قیامت شمر را هم می بخشد." زیرا این ها مظهر رحمت پروردگارند .
شخصی به زیارت امام حسین (ع) می رود. با کلی تضرع و گریه و ناراحتی می گوید یا ابا عبدالله من فقط یک حاجت دارم من نمی توانم قبول کنم که شما در قیامت شمر ملعون را شفاعت کنید.
وقتی از زیارت به منزل می رود می خوابد و در خواب می بیند قیامت شده و صحرای محشر است و دری از بهشت می بیند که بالایش نوشته باب الحسین ع می گوید ناگهان شمررا دیدم که در صحرای محشر بین جهنمی شدن و بهشتی شدن سرگردان است و به او می گویند تنها راه اینکه تو بهشتی شوی و از جهنم نجات پیدا کنی طلب شفاعت از امام حسین (ع) است. شمر می گوید اگر قرار است این اتفاق به دست حسین بیفتد من جهنم را به بهشت ترجیح می دهم.
در خواب به آن شخص می گویند فلانی تو حسین (ع) را خوب شناختی اما شمر را نشناختی که او از کجا و چرا جهنمی شد.
|
| ساعت ٢:٤٩ ب.ظ روز پنجشنبه ۱٧ فروردین ۱۳٩۱ |
|
شهادت حضرت فاطمه زهرا (س) دخت گرامی نبی اکرم(ص) را به عموم مردم شریف ایران اسلامی تسلیت عرض می نماییم.
هرکس به شهادت حضرت زهرا س شک داره نامه عمر به معاویه را حتما مطالعه کنه نامه به شرح زیر میباشد در ضمن نقل قولهای هم از امام صادق ع و شیخ مفید هست که میتوانید به آدرس زیر مراجعه نمایید http://www.yazahra.net/far/selecttext.php?ic=340&subid=10 http://www.yazahra.net/far/selecttext.php?ic=342&subid=10 http://www.yazahra.net/far/selecttext.php?ic=337&subid=10
نامه عمر بن الخطاب به معاویه مرحوم علامه مجلسی در کتاب شریف بحار الأنوار مینویسد که عبد الله بن عمر بن الخطاب ، بعد از شهادت سید الشهداء علیه السلام به دیدار یزید رفت و به او اعتراض کرد وگفت : بساطت را جمع کن تا مردم کسی را که لیاقت خلافت را داشته باشد ، انتخاب کنند . یزید جلو آمد و او را آرام کرد ، بعد به او گفت : ای أبا محمد ! آیا فکر میکنی که پدرت (عمر) هدایت شده و یاور رسول خدا بود ؟ ... سپس یزید دست عبد الله را گرفت و او را به یکی از اتاقهایش برد و نامهای را از صندوقی بیرون آورد و آن را به عبد الله نشان داد که عمر بن الخطاب به معاویة بن أبی سفیان نوشته بود . در این نامه عمر بن الخطاب حقیقتهای بسیاری را روشن و به جنایات بسیاری اعتراف می کند که ما اصل نامه را در اختیار دوستان قرار میدهیم :
ترجمه: بسم الله الرحمن الرحیم همانا آن کسى که ما را با شمشیر وادار کرد که به او اعتراف نماییم، اقرار کردیم ولى به خاطر ناخشنودى از آن دعوت، سینهها از خشم و غضب، خروشان و جانها آشفته و مشوّش و فکرها و دیدگان دچار شکّ و تردید بود، بدان جهت از او اطاعت کردیم که شمشیر زور قوم و قبیله یمنى خود را از بالاى سرمان بردارد و آن کسانى از قریش که دست از دین اجدادى خود برداشته بودند مزاحم ما نشوند. به بت «هبل» و به دیگر بتان و «لات» و «عزّى» سوگند که من از آن روز که آنها را پرستیدم، دست از آنها برنداشتم، پروردگار کعبه را نپرستیده و گفتارى از محمد (صلی الله علیه وآله وسلم) را تصدیق ننموده ام و جز از راه نیرنگ و فریب ادّعاى مسلمانى ننمودهام و جز از راه نیرنگ و فریب ادعاى مسلمانى ننمودهام و خواستهام او را بفریبم. چون جادوى بزرگى برایمان آورد و در سحر و جادوگرى بر سحر بنى اسرائیل با موسى و هارون و داود و سلیمان و پسر مادرش عیسى افزود و سحر و جادوى همه آنان را او یک تنه آورد و بر آنان این نکته را افزود که اگر او را باور داشته باشند، باید بر این مطلب که او سالار ساحران است اقرار داشته باشند. اى پسر ابوسفیان! تو آیین پدرت را بگیر و از ملّت خود پیروى کن و به آنچه که پیشینیان تو گفتهاند و این خانه را - که مىگویند پروردگارشان به آنان دستور داده به سوى آن آمده پیرامونش بچرخند و طواف کنند و قبله خود قرار دهند - انکار کردهاند وفادار باش! و به نماز و حجّشان که در رکن دین خود قرار داده مىپندارند که از آن خداست اعتنایى نداشته باش! از جمله کسانى که محمد (صلی الله علیه وآله وسلم) را یارى کرده، همین شخص ایرانى الکن، روزبه است و مىگویند به او (محمد (صلی الله علیه وآله وسلم)) وحى شده است: (إنَّ أوَّلَ بَیْتٍ وُضِعَ لِلنَّاسِ لَلَّذِى بِبَکَّةَ مُبَارَکاً وَهُدىً لِلْعَالَمِینَ) و مىگویند خداوند( . آل عمران / 96. ) گفته است، (قَدْ نَرَى تَقَلُّبَ وَجْهِکَ فِىالسَّمَاءِ فَلَنُوَلِّیَنَّکَ قِبْلَةً تَرْضَاهَا فَوَلِّ وَجْهَکَ شَطْرَ المَسْجِدِ الحَرَامِ وَحَیْثُ مَا کُنتُمْ فَوَلُّوا وُجُوهَکُمْ شَطْرَهُ) آنان نماز خود را براى سنگها قرار دادهاند، اگر نبود سِحر او( . بقره / 144. ) چه چیز باعث مىشد که ما از پرستش بتان دست برداریم با اینکه آنها هم از سنگ و چوب و مس و نقره و طلاست، نه به لات و عزّى قسم که دلیلى براى دست برداشتن از اعتقادات دیرین خود نداریم هر چند که سِحر کنند و ما را به اشتباه بیندازند. تو با چشم بینا بنگر و با گوش شنوا بشنو! با قلب و عقلت وضع آنها را بیندیش و از لات و عزّى سپاسگزار باش! و از اینکه آقاى خردمندى همچون عتیق بن عبدالعزّى بر امّت محمّد حکمفرما شده، و بر اموال و خون و آیین و جان و حلال و حرام ایشان و مالیاتى که به خاطر خدایشان جمعآورى مىکنند تا به اعوان و انصار خود دهند حاکم است خشنود باش! وى به سختى و درستى زندگى کرد، در ظاهر خضوع و خشوع مىکرد و در پنهان سرسختى و نافرمانى داشت و غیر از همراهى با مردم چارهاى نمىدید. من بر ستاره درخشان و نشان پرفروغ و پرچم پیروز و توانمند بنى هاشم که «حیدر» نامیده مىشد و داماد محمّد شده و با همان دخترى که بانوى زنان جهانیان قرار داده و «فاطمه»اش نامیدهاند ازدواج کرده بود، حمله بردم تا آنجا که بر در خانه على و فاطمه و فرزندانشان حسن و حسین و دخترانشان زینب وام کلثوم و کنیزى به نام فضّه به همراه خالدبن ولید و قنفذ غلام ابوبکر و دیگر یاران ویژه خود رفتم. به سختى حلقه در را گرفته و کوبیدم. کنیز آن خانه پرسید: کیست؟ به او گفتم: به على بگو، کارهاى بیهوده را رها کن و خود را به طمع خلافت نینداز! اختیار امور به دست تو نیست. کار دست کسى است که مسلمانان او را برگزیده و بر او اجماع کردهاند. به خداى لات و عزّى سوگند که اگر کار به ابوبکر واگذار مىشد هیچگاه به آنچه که مىخواست نمىرسید و به جانشینى ابن ابى کبشه (حضرت محمد (صلی الله علیه وآله وسلم)) دست نمىیافت. لکن من چهره خود را برایش گشوده دیدگانم را باز کردم. ابتدا به قبیله نزار و قحطان گفتم: خلافت جز در قریش نمىتواند باشد، تا وقتى که از خداوند اطاعت مىکنند از آنان اطاعت کنید! و این سخن را بدان جهت گفتم که دیدم پسر ابوطالب خواهان خلافت شده و به خونهایى که در جنگها و غزوات محمد (صلی الله علیه وآله وسلم) از کفار و مشرکان ریخته استناد مىکند و قرضهاى او را که هشتاد هزار درهم بود ادا کرده و به وعدههاى او جامه عمل پوشیده و قرآن را جمعآورى نموده و بر ظاهر و باطنش حکم مىکند، و همچنین به سبب گفتار مهاجرین و انصار که وقتى به آنان گفتم: امامت در قریش خواهد بود گفتند: همین انسان اصلع و بطین امیرالمؤمنین على بن ابیطالب است که رسول خدا( . اصلع: کسى است که موهاى جلو سرش کم شده و بطین: به کسى مىگویند که شکم او چاق است. ) براى او از تمامى امّت بیعت گرفت و ما در چهار موضع با او به عنوان امیرالمؤمنین سلام کردیم. اى گروه قریش! اگر شما فراموش کردهاید ما از یاد نبردهایم، بیعت و امامت و خلافت و وصیّت حقّى معین و امرى صحیح بوده، بیهوده و ادعایى نیست... ما آنان را تکذیب کرده و من چهل نفر را وادار کردم که شهادت دهند که محمّد (صلی الله علیه وآله وسلم) گفته: امامت با انتخاب و اختیار مردم است. در این هنگام انصار گفتند: ما از قریش سزاوارتریم، زیرا ما به آنان پناه دادیم و یاریشان کردیم، و مردم به سوى ما هجرت کردند. اگر قرار است کسى که این مقام مربوط به اوست کنار گذاشته شود ما از دیگران سزاوارتریم. گروه دیگرى پیشنهاد کردند: امیرى از ما و امیرى از شما باشد. به آنان گفتیم: چهل نفر گواهى دادند که امامان از قریش مىباشند. عدهاى پذیرفتند و جمعى نپذیرفتند و با یکدیگر به نزاع پرداختند. من - در حالى که همه مىشنیدند - گفتم: فقط به کسى میرسد که از همه بزرگسالتر و نرم و ملایمتر باشد. گفتند: چه کسى را مىگویى؟ گفتم: ابوبکر را که رسول خدا (صلی الله علیه وآله وسلم) او را در نماز بر دیگران مقدّم داشت و در روز بدر در زیر سایبانى با او به مشورت نشست و رأى او را پسندید، یار غار او بود و دخترش عایشه را به همسرى رسول خدا (صلی الله علیه وآله وسلم) درآورد و او را امّ المؤمنین نامید. بنى هاشم با عصبانیّت و خشم جلو آمدند. زبیر از آنان پشتیبانى کرده در حالى که شمشیرش را از نیام درآورده بود گفت: جز با على (علیه السلام) نباید بیعت شود وگرنه شمشیر من گردنى را راست نخواهد گذاشت. گفتم: اى زبیر! انتساب به بنى هاشم تو را به فریاد درآورده است، مادرت صفیّه دختر عبدالمطلب است. گفت: این یک شرافت والا و یک امتیاز ویژه است، اى پسر خصم و اى پسر صهّاک، ساکت باش! اى بىمادر! و سخنى گفت؛ چهل نفر از حاضران در سقیفه بنىساعده از جا جسته و بر او حمله ور شدند. به خدا سوگند نتوانستیم شمشیرش را از دستش بگیریم مگر وقتى که او را بر زمین افکندیم با اینکه هیچ کس به یارى و کمک او نیامده بود. من به سرعت خود را به ابوبکر رسانده با او دست داده بیعت کردم و به دنبال من عثمان بن عفان و دیگر حاضران در سقیفه غیر از زبیر چنین کردند. به او گفتیم: بیعت کن وگرنه تو را خواهیم کشت! بعد مردم را از او دور ساخته گفتم: مهلتش دهید! او از روى خودخواهى و نخوت نسبت به بنى هاشم به خشم درآمده است. دست ابوبکر را در حالى که از ترس مىلرزید گرفته سرپا نگه داشتم و او را که عقلش مخلوط گشته و نمىدانست چه مىکند، بر روى منبر محمّد (صلی الله علیه وآله وسلم) نشانیدم. به من گفت: اى ابوحفص! من از قیام و خروش على(علیه السلام) مىترسم. به او گفتم: على(علیه السلام) کارى به تو ندارد و سرگرم کار دیگرى است. ابوعبیدة جراح در این کار به من کمک کرده دست او را بر روى منبر مىکشید و من از پشت سرش او را مانند بز نرى که بخواهند بر بز مادهاى بجهانند بر روى منبر گذاشتم. گیج و سرگردان بر روى منبر ایستاد. به او گفتم: سخنرانى کن و خطابه بخوان! زبانش بند آمده به وحشت افتاده و از سخن باز ایستاده بود. من دست خود را از شدّت عصبانیت به دندان مىگرفتم، و به او مىگفتم: تو را چه شده؟ چرا گیجى؟ و او هیچ کارى نمىکرد و سخنى نمىگفت. مىخواستم او را از منبر به زیر آورم و خود جاى او را بگیرم. ترسیدم مردم از سخنانى که خودم درباره او گفته بودم تکذیبم کنند. عدهاى پرسیدند: پس آن فضائلى که درباره او گفتى و برشمردى کجاست؟ تو از رسول خدا (صلی الله علیه وآله وسلم) درباره او چه شنیده بودى؟ گفتم: من از رسول خدا (صلی الله علیه وآله وسلم) درباره او فضائلى شنیده بودم که دوست مىداشتم و آرزو مىکردم اى کاش مویى بر بدن او مىبودم، و من داستانى از او دارم. به او گفتم: سخنى بگو وگرنه از منبر پایین آى!... خدا مىداند که اگر از منبر پایین آمده بود من بالا مىرفتم و سخن مىگفتم که به گفتار او منجر نشود. وى با صدایى ضعیف و نارسا و ناتوان گفت: من ولى و سرپرست شما شدهام اما بهترین نفرات شما نیستم با اینکه على(علیه السلام) در بین شماست. بدانید که مرا شیطانى است که بر من مسلط شده و مرا وسوسه مىکند و خیر مرا در نظر ندارد پس هرگاه لغزیدم، شما مرا بر پاى داشته راست کنید. که من در پوست و موى شما وارد نشوم. براى خودش استغفار مىکنم. از منبر پایین آمد و در حالیکه مردم به او خیره شده بودند دستش را گرفته فشار داده او را نشانیدم. مردم براى بیعت با او جلو آمدند، من در کنارش نشستم تا هم او را و هم کسانى را که بخواهند از بیعتش سرباز زنند بترسانم. او گفت: على چه کرد؟ گفتم: وى خلافت را از گردن خود برداشت و به خاطر اینکه مسلمانان کمتر اختلاف داشته باشند به اختیار آنان گذاشت و خود خانه نشین شده است. مردم با اکراه بیعت کردند. وقتى بیعت او فراگیر شد، فهمیدم که على(علیه السلام)، فاطمه(سلام الله علیها) و حسنین(علیهما السلام) را به در خانه مهاجران وانصار مىبرد و بیعت ما را با خود در چهار موضع یادآور شده آنان را تحریک مىکند. مردم شبانه به او نوید یارى مىدهند ولى صبحگاهان کسى به کمک او نمىرود. بر در خانهاش حاضر شده از او خواستم که از خانه بیرون آید. به کنیزش فضّه گفتم: به على(علیه السلام) بگو براى بیعت با ابوبکر بیرون آید چون مسلمانان با او بیعت کردهاند! پاسخ داد: على(علیه السلام) مشغول است. گفتم: بهانه نیاور و به او بگو خارج شود وگرنه وارد شده به زور بیرونش مىبریم! فاطمه(سلام الله علیها) از اتاق بیرون آمده پشت در ایستاد و گفت: اى گمراهان دروغگوى! چه مىگویید؟ و چه مىخواهید؟ گفتم: اى فاطمه! گفت: عمر چه مىخواهى! گفتم: چرا پسرعمویت تو را براى پاسخگویى فرستاده و خود در پس پرده نشسته است؟ گفت: اى بدبخت! طغیان و سرکشى تو، مرإ؛حح از خانه به در آورده است، و حجّت خدا را بر تو و بر همه گمراه کنندگان تمام کرده است. گفتم: این یاوهها و حرفهاى زنانه را کنار گذاشته به على(علیه السلام) بگو: بیرون آى! دوستى و احترامى در بین نیست. گفت: اى عمر! آیا مرا از حزب شیطان مىترسانى با اینکه حزب شیطان کوچک است؟ گفتم: اگر بیرون نیاید هیزم فراوانى آورده بر روى ساکنان این خانه آتش مىافروزم و تمام کسانى را که در این خانه باشند خواهم سوزاند مگر اینکه على(علیه السلام) را براى بیعت بیرون کشانده، همراه ببریم و تازیانه قنفذ را گرفته بر او زدم و به خالدبن ولید گفتم: بروید و هیزم بیاورید و گفتم: آن را برمى افروزم [فاطمه] گفت: اى دشمن خدا و دشمن رسول او و دشمن امیرالمؤمنین! فاطمه(سلام الله علیها) دستهایش را جلو در خانه گرفته نمىگذاشت در باز شود. او را به یک سوى افکندم؛ سر راه من را گرفت، با تازیانه بر دستهایش زدم، از شدت درد ناله و فریادش بلند شد. تصمیم گرفتم قدرى نرم شوم و از در خانه برگردم. در این هنگام به یاد دشمنى على(علیه السلام) و حرص و ولع او در ریختن خون بزرگان عرب و نیرنگ محمد (صلی الله علیه وآله وسلم) و سحرش افتادم، لگدى بر در زدم وى که محکم بر در چسبیده بود تا باز نشود، فریادى زد که پنداشتم مدینه زیرورو شد و صدا زد: اى پدر! اى رسول خدا (صلی الله علیه وآله وسلم)! با حبیبه تو و دخترت بدین گونه رفتار مىشود. آهاى فضّه مرا بگیر! به خدا سوگند فرزندى که در شکم داشتم کشته شد. صداى آه و ناله او را به خاطر درد زایمان در حالى که به دیوار تکیه داده بود شنیدم. در را باز کرده وارد خانه شدم. با چهرهاى با من روبهرو شد که دیدگانم را فرو بست. از روى مقعنه به گونهاى بر دو روى صورتش نواختم که گوشواره از گوشش به در آمد و زمین افتاد. على(علیه السلام) از خانه بیرون آمد. همین که چشمم به او افتاد با شتاب از خانه بیرون رفته به خالد و قنفذ و همراهانش گفتم: از گرفتارى عجیبى رها شدم (و در روایت دیگرى آمده: جنایت بزرگى مرتکب شدم که بر خود ایمن نیستم، این على(علیه السلام) است که از خانه بیرون آمده من و همه شما توان مقاومت در برابر او را نداریم). على(علیه السلام) خارج شد در حالى که فاطمه(سلام الله علیها) دست بر جلو سر گرفته مىخواست چادر از سر بردارد و به پیشگاه خداوند از آنچه بر سرش آمده شِکوه نموده از او کمک بگیرد. على(علیه السلام) چادر بر سر او انداخته، به او گفت: اى دختر رسول خدا (صلی الله علیه وآله وسلم)! خداوند پدرت را به عنوان رحمت براى جهانیان مبعوث کرد، به خدا سوگند اگر چادر از سر بردارى و از پروردگارت بخواهى که این مردم را نابود سازد، دعایت به اجابت خواهد رسید به طورى که در روى زمین از اینان هیچ انسانى باقى نخواهد ماند. زیرا مقام تو و پدرت در پیشگاه خداوند بزرگتر است از نوح که خداوند به خاطر او تمام ساکنان روى زمین و کسانى را که در زیر آسمان به سر مىبردند به جز همان چند نفرى که در کشتى بودند نابود ساخت و نیز قوم هود را به خاطر اینکه او را تکذیب کرده بودند و قوم عاد را به وسیله تندباد سهمگین از بین برد. تو و پدرت از هود برترید، ثمود را که دوازده هزار نفر بودند به خاطر آن ناقه و بچهاش عذاب کرد. تو اى بانوى زنان بر این خلق نگون بخت رحمت باش و موجب عذاب و نابودى آنان مباش! درد زایمان سخت او را گرفته بود؛ به بیرون خانه رفت و جنینش را که على(علیه السلام) او را محسن(علیه السلام) نامیده بود سقط کرد. جمعیت فراوانى را در آنجا گرد آوردم، اما نه بدان جهت که از کثرت آنان در مقابل على(علیه السلام) کارى ساخته باشد، بلکه براى دلگرمى خودم او را در حالى که کاملاً در محاصره بود به زور از خانهاش بیرون آورده براى أخذ بیعت به جلو راندم و به درستى مىدانستم که اگر من و تمامى ساکنان روى زمین کوشش مىکردیم که بر او پیروز شویم، زورمان به او نمىرسید اما مطالبى را در نظر داشت که من به خوبى مىدانستم و هم اکنون نمىشود که بگویم. هنگامى که به سقیفه بنى ساعده رسیدم، ابوبکر و اطرافیانش از جا حرکت کرده على(علیه السلام) را مسخره کردند. على(علیه السلام) گفت: اى عمر! مىخواهى در آنچه که فعلاً به تأخیر انداختهام شتاب کنم و کارى که از آن خوشت نمىآید انجام دهم؟ گفتم: نه یاامیرالمؤمنین!!! به خدا سوگند که خالد سخنان مرا شنید به شتاب نزد ابوبکر رفته سه مرتبه به او گفت: مرا چه کار با عمر؟ و مردم این سخنان را شنیدند. هنگامى که على(علیه السلام) به سقیفه رسید ابوبکر کودکانه به او نگریست و وى را مسخره کرد. به او گفتم: تو اى ابوالحسن بیعت کردى برگرد! ولى خود گواهم بر اینکه بیعت ننموده و دستش را به سوى ابوبکر دراز نکرد و من ترسیدم که در آنچه که مىخواست انجام دهد و به تأخیر انداخته بود عجله کند. از این رو چندان اصرار نکردم که باید حتماً بیعت کند. ابوبکر از ناراحتى و ترسى که از او داشت، اصلاً نمىخواست که على را در آنجا ببیند. على(علیه السلام) از سقیفه برگشت. پرسیدم کجا رفت؟ گفتند: به کنار قبر محمد (صلی الله علیه وآله وسلم) رفته در آنجا نشسته است. من و ابوبکر از جا حرکت کرده، دوان دوان به مسجد رفتیم. ابوبکر مىگفت: واى بر تو این چه کارى بود که با فاطمه(سلام الله علیها) انجام دادى؟ به خدا سوگند این کار زیانى آشکار است. گفتم: بزرگترین کارى که نسبت به تو انجام داده، همین است که با ما بیعت نکرد و چندان مطمئن نیستم که مسلمانان اطرافش را نگیرند. گفت: چه مىکنى؟ گفتم: چنین وانمود مىکنم که او در کنار قبر محمّد (صلی الله علیه وآله وسلم) با تو بیعت کرده است. خود را به او رسانیده در حالى که قبر را پیش روى خود قرار داده دستهایش را روى خاک قبر گذاشته بود و سلمان و ابوذر و مقداد و عمار و حذیفة بن یمان اطرافش را گرفته بودند، در کنارش نشستیم. به ابوبکر گفتم که او هم به مانند على(علیه السلام) دستش را روى قبر نزدیک دست على(علیه السلام) بگذارد او دستش را گذاشت و من دست او را گرفته تا به دست على(علیه السلام) بکشم و بگویم على(علیه السلام) بیعت کرده است ولى على(علیه السلام) دستش را کشید. با ابوبکر از جا حرکت کرده، پشت به آنان نموده مىگفتم: خداوند به على(علیه السلام) خیر عنایت کند! وقتى به کنار قبر رسول اللَّه (صلی الله علیه وآله وسلم) حاضر شدى، از بیعت با تو خوددارى نکرد. ابوذر غفارى از بین مردم از جا جسته فریاد مىزد و مىگفت: به خدا سوگند اى دشمن خدا، على(علیه السلام) هیچ گاه با یک برده آزاد شده بیعت نکرد. ما به راه خود ادامه داده به هر کس که مىرسیدیم مىگفتیم: على(علیه السلام) با ما بیعت کرده است. و ابوذر تکذیب حرف ما را مىکرد. به خدا سوگند که وى نه در دوران خلافت ابوبکر و نه در زمان حکومت من با من بیعت نکرد و نه با کسى که پس از من خواهد بود. دوازده نفر از اصحاب و یاران او نیز با ابوبکر و من بیعت نکردند. اى معاویه! چه کسى کارهاى مرا انجام داده و چه کسى انتقام گذشتگان را غیر از من از او گرفته است؟ اما تو و پدرت ابوسفیان و برادرت عقبه، کارهایى که در تکذیب محمد (صلی الله علیه وآله وسلم) نمودید و نیرنگهایى که با او کردید به درستى مىدانم و کاملاً از حرکتهایى که در مکه انجام مىدادید و در کوه حرا مىخواستید او را بکشید آگاهم، جمعیت را علیه او راه انداختید و احزاب را تشکیل دادید، پدرت بر شتر سوار شد و آنان را رهبرى کرد و گفته محمد (صلی الله علیه وآله وسلم) درباره او که: خداوند سواره و زمامدار و راننده را لعنت کند، که پدرت سواره و برادرت زمامدار و تو راننده بودى. مادرت هند را از خاطر نبردهام که چقدر به وحشى بخشید تا اینکه خود را از دیدگان حمزه پنهان کرد و او را که در سرزمینش «شیر خدا» مىنامیدند با نیزه زد و سپس دلش را شکافت و جگرش را بیرون کشیده نزد مادرت آورد و محمّد (صلی الله علیه وآله وسلم) با سحرش پنداشت که وقتى جگر حمزه به دهان هند برسد و بخواهد آن را بجود، سنگ سختى خواهد شد. او جگر را از دهان بیرون انداخت و محمد (صلی الله علیه وآله وسلم) و یارانش او را هند جگرخوار نامیدند و نیز سخنان او را در اشعارش براى دشمنى با محمد (صلی الله علیه وآله وسلم) و سربازانش فراموش نکردهام که چنین سرود: نحن بناتُ طارقِ نمشى على النّمارقِ کالدُّر فى المخانقِ والمِسکِ فى المغارقِ إن یَقبَلوا نُعانِقُ أو یَدبَروا نُفارِقُ فراقَ غیرَ وامقِ یعنى: «ما دختران طارقیم که بر روى فرشهاى گرانبها راه مىرویم. به مانند درّ در صدف و یإ؛خخ مِشکِ در مِشکدان مىباشیم. اگر مردان روى آورند در آغوششان مىگیریم و اگر پشت کنند بدون ناراحتى از آنها جدا مىشویم.» زنان قبیله او در جامههاى زردِ پر رنگ چهرهها را گشوده، دست و سرهاشان را برهنه و آشکار نموده مردم را بر جنگ و پیکار با محمّد (صلی الله علیه وآله وسلم) تحریک مىکردند. شما به دلخواه خود مسلمان نشدید، بلکه در روز فتح مکه با اکراه و زور تسلیم شدید، محمد (صلی الله علیه وآله وسلم) شما را آزاد شده و زید برادر من و عقیل برادر على بن ابیطالب(علیهما السلام) و عمویشان عباس را مثل آنان قرار داد. ولى از پدرت چندان دل خوش نداشت هنگامى که به او گفت: به خدا سوگند اى پسر ابى کبشه مدینه را پر از مردان جنگى و پیاده و سواره خواهم کرد و بین تو و این دشمنان جدایى افکنده نمىگذارم زیانى به تو برسانند. محمد (صلی الله علیه وآله وسلم) - در حالى که به مردم فهمانید که باطن او را مىداند - به او گفت: اى ابوسفیان! خداوند مرا از شر تو نگه دارد! و او (محمّد) (صلی الله علیه وآله وسلم) به مردم گفته بود: بر این منبر کسى غیر از من و على(علیه السلام) و پیروانش از افراد خانوادهاش نباید بالا برود. سِحرش باطل و تلاشش بىنتیجه ماند و ابوبکر بر منبر بالا رفت و پس از او من بالا رفتم. واى بنى امیّه! امیدوارم که شما چوبههاى طناب این خیمه را برافراشته باشید! بدین جهت، ولایت شام را به تو سپرده هرگونه تصرّف مالکانه را در آن سرزمین به تو واگذار کرده تو را به مردم شناساندم تا با گفتار او درباره شما مخالفت کرده باشم از اینکه او در شعر و نثر گفته بود: جبرئیل از سوى پروردگارم به من وحى کرده و گفته است: (وَالشَّجَرَةَ الْمَلْعُونَةَ فِى الْقُرْآنِ) و پنداشته که مقصود از شجره( . اسراء / 60. ) ملعونه شمایید، باکى ندارم. او دشمنى خود را با شما به هنگامى که به حکومت رسید، آشکار کرد همان طور که هاشم و پسرانش همیشه دشمنان عبد شمس بودند. اى معاویه! من با این یادآورىها و شرح و بسطى که از جریانات به تو کردم، خیرخواه و ناصح و دلسوز تو مىباشم و از کم حوصلگى، بىظرفیتى، نداشتن شرح صدر و کمى بردبارىات ترس آن را دارم که در آنچه که به تو سفارش کرده اختیار شریعت و امّت محمد (صلی الله علیه وآله وسلم) را به دست تو دادم، شتاب کرده و بخواهى از او انتقام بگیرى و بیم آن دارم که مرده او را نکوهش کرده و یا آنچه را آورده رد کنى و یا کوچک بشمارى و در آن صورت تو، به هلاکت خواهى رسید و آن وقت هر آنچه که برافراشتهام فرود آمده و آنچه که ساختهام ویران مىشود. به هنگامى که مىخواهى به مسجد و منبر محمّد (صلی الله علیه وآله وسلم) وارد شوى کاملاً بر حذر باش و احتیاط را از دست مده و در ظاهر تمام مطالبى را که محمد (صلی الله علیه وآله وسلم) آورده تصدیق کن! با رعیّت خود درگیر مشو و اظهار دلسوزى و دفاع از آنها را بنما، حلم و بردبارى نشان داده و نسیم عطا و بخشش خود را نسبت به همگان بگستر! حدود را در بین آنان اقامه کن و به آنان چنین نشان نده که حقّى از حقوق را واگذار مىکنى، واجبى را ناقص نگذار و سنّت محمّد (صلی الله علیه وآله وسلم) را تغییر نده که نتیجهاش آن مىشود که امّت بر ما بشورند و تباه گردند، بلکه آنها را از همان محل، آرامش و امنیتشان بگیر و به دست خودشان آنان را بکش و با شمشیر خودشان نابودشان ساز! با آنان مسامحه و سهلانگارى داشته باش و برخورد نکن؛ نرم خو باش و غرامت مگیر! در مجلس خود برایشان جاى باز کن و به هنگام نشستن در کنارت احترامشان بگذار، آنان را به دست رئیس خودشان بُکش، خوشرو و بشاش باش، خشمت را فرو ده و از آنان بگذر! در این صورت دوستت خواهند داشت و از تو اطاعت خواهند کرد. از اینکه على(علیه السلام) و فرزندانش حسن(علیه السلام) و حسین(علیه السلام) بر ما و تو بشورند خاطر جمع نیستم، اگر به همراهى و کمک گروهى از امت توانستى با آنان پیکار کنى، انجام ده و به کارهاى کوچک قانع مباش و تصمیم به کارهاى بزرگ بگیر! وصیّت و سفارشى را که به تو کردم حفظ کن! آن را پنهان نموده آشکار مساز! دستوراتم را امتثال کرده گوش به فرمانم باش! و مبادا به فکر مخالفت با من باشی.
|
| ساعت ٩:٤۸ ب.ظ روز چهارشنبه ۳ اسفند ۱۳٩٠ |
|
شهید قربانعلی رخشانی مهماندوست که در دوران ستم شاهی در هواپیمایی کشوری مشغول به خدمت بود، در حین حمل و پخش اعلامیه های امام خمینی(ره) در شهر اهواز شناسایی و توسط ساواک دستگیر و پس از تحمل شکنجه های بسیار به شهادت رسید و در قبرستان اهواز دفن شد. این مادر بزرگوار پس از با خبر شدن از شهادت فرزندش عازم اهواز می شود و به مدت یک سال در کنار مزار تنها فرزند پسرش بیتوته می کند.
اینجا گوشه ای از قطعه 24 شهدای گلزار بهشت زهرا (س) در شهر 424 هکتاری خیل لب فروبستگان تهران است . اینجا مامن « ننه علی » (مادر شهید قربانعلی درخشانی مهماندوست) است که بیش از بیست و نه سال قدمت دارد . خیلی قدیمی نیست، اما بدون شک یکی از اماکن تاریخی فراموش شده نسلی است که دو جنگ (داخلی و خارجی ) را یا دیده و در آن حضور داشته یا اینکه برایش روایت کرده اند .
منبع : خبرگزاری فارس |
| ساعت ۱٠:٥۸ ب.ظ روز دوشنبه ٢٤ بهمن ۱۳٩٠ |
  
کمک ۱۸ میلیون دلاری!
دستگاه امنیتی رژیم سعودی علاوه بر کمک 18 میلیون دلاری به یک عضو شورای هماهنگی راه سبز، به وی وعده داده تا با گسترده کردن بخش فارسی شبکه العربیه ، تعدادی از عناصر رسانه ای وابسته به این گروه را بکارگیری کند.
بیست و هفتمین جشنواره میراث فرهنگی عربستان سعودی موسوم به «الجنادریه» امسال بیش از آن که حال و هوای فرهنگی داشته باشد ، صبغه ای سیاسی داشت به گونه ای که تعداد زیادی از چهره های سیاسی وابسته به گفتمان غربگرا ی مرتجع در آن حضور داشتند و مقامات سعودی نیز بیش از آن که به مباحث فرهنگی توجه داشته باشند ، این جشنواره را به محلی برای توافقات سیاسی و امنیتی به منظور پیشبرد اهداف این رژیم دیکتاتور و مرتجع در منطقه تبدیل کرده بودند. عبدالله بن عبدالعزیز ، دیکتاتور سالخورده سعودی نیز در این جشنواره برای مهمانان ویزه سنگ تمام گذاشت و آن ها را در کاخ خود به حضور پذیرفت و برای آناتن سخنرانی کرد.
بنا بر این گزارش ، از جمله مهمانان ویژه این جشنواره ، برخی ایرانیان مخالف جمهوری اسلامی بودند که مشهورترین آنها علیرضا نوری زاده بود که حضور وی در این نشست مورد توجه و البته انتقاد رسانه های ایرانی (داخل و خارج کشور) قرار گرفت. البته نوری زاده چهره ناآشنایی برای سعودی ها نیست. وی که به زبان عربی مسلط است علاوه بر ارتباط با سیستم جاسوسی رژیم صهیونیستی (موساد) ارتباط دیرینه ای با رژیم سعودی و سازمان امنیتی آن دارد. نوری زاده این ارتباط را پنهان نمی کند و در سال های گذشته نیز به بهانه های مختلف یه کشور سعودی سفر کرده و مبالغ کلانی از این رژیم بابت نوشته هایش در «الشرق الاوسط »دریافت می کند.
اما حضور آشکار نوری زاده در محفل «الجنادره» چندان مهم نبود. آنچه در این خصوص، امسال اهمیت داشت ،؛ حضور یک چهره ایرانی دیگر ، البته با اسم مستعار و به صورت کاملا" مخفی بود. این فرد که از اعضای به اصطلاح مخفی «شورای هماهنگی راه سبز امید» است و مسئولیت خود را گشایش کانال های سیاسی و مالی برای حمایت از موسوی و کروبی در خارج از کشور عنوان می کند ، در جشنواره سعودی ها مقابل هیچ دوربینی قرار نگرفت تا ردی از او باقی بماند.
کار عمده عضو مخفی شورای سبز در حاشیه «الجنادره» ، ملاقات های متعدد با مقامات سرویس امنیتی سعودی و برخی دیگر از کشورهای حاشیه خلیج فارس بود.
ماحصل دیدارهای این عضو گروه موسوم به شورای هاهنگی سبز با مقامات سعودی ، دریافت مبلغ 18 میلیون دلار بوده که البته در قبال این مبلغ ، وی وعده داده که طی روزهای آینده ، حرکتی جدی از سوی جریان متبوعش در داخل ایران انجام شود که قابل بهره برداری جدی سعودی ها در تحولات منطقه ای باشد.
علاوه بر این کمک سنگین مالی ، وعده دیگری که این فرد مدعی نمایندگی میرحسین موسوی از سعودی ها گرفته ، گسترده شدن فعالیت بخش فارسی شبکه «العربیه» است تا گروهی از عناصر رسانه ای وابسته به جریان موسوم به سبز که از ایران خارج شده و یا در حال خارج شدن هستند ، بتوانند تحت پوشش این شبکه فعالیت نموده و به لحاظ مالی تامین باشند.
منبع :دیپلماسی - فارس |
| ساعت ۳:٢٦ ب.ظ روز پنجشنبه ٢٠ بهمن ۱۳٩٠ |
|
  
ا ۱۷ ربیع الاول یکی از چهار روز مهم سال که به فضیلت روزه امتیاز دارد ا۱۷ ربیع الاول که مقارن به خجسته زاد روز نبی مکرم اسلام حضرت محمد(ص) و میلاد امام جعفر صادق(ع)است یکی از چهار روزی است که در تمام سال به فضیلت روزه امتیاز دارد.
وقایع زمان تولد پیامبر اکرم(ص) چه روز مبارکی است که امام صادق(ع)در موردش فرمود: در این روز ابلیس از ورود به آسمان های هفتگانه محروم شد، شیاطین دور شدند، تمامی بت ها در بتکده به صورت بر زمین افتادند، ایوان کسری شکست و 14 کنگرهی آن سقوط کرد، آب دریاچه ساوه خشک شد، سرزمین خشک سماوه، آب پیدا کرد، آتشکده فارس پس از هزار سال خاموش شد، نوری از سرزمین حجاز بر آمد تا به مشرق رسید، کاهنان عرب علوم خود را فراموش کردند و سحر ساحران باطل شد.
|
| ساعت ٩:۱٤ ب.ظ روز جمعه ٧ بهمن ۱۳٩٠ |
|
علامه سید محمد حسین طباطبائی صاحب تفسیر المیزان نقل کردند که: استاد ما عارف برجسته «حاج میرزا علی آقا قاضی» میگفت: منبع : rtgk.persianblog.ir/1390/5 |
| ساعت ۳:٥٥ ب.ظ روز پنجشنبه ٢٢ دی ۱۳٩٠ |
|
عنوان نخستین زائر تنها بر مردی شریف و عارفی کامل یعنی صحابی بزرگ و برجسته، جابر بن عبد الله انصاری-رضوان الله علیه- منطبق است که به منظور زیارت قبر سید الشهدا(ع) از مدینه به کربلا رفت. بسیاری از علما تصریح کردهاند که او نخستین کسی است که عنوان زائر قبر حسین(ع) را کسب کرد؛ این شرافت و افتخار و ذخیره او را بس است.  جابر بن عبدالله انصاری و عطیه عوفی در کربلا
|
| ساعت ٧:٤۸ ب.ظ روز پنجشنبه ۸ دی ۱۳٩٠ |
|
سلام بر تمامی عزیزان
تظاهرات خودجوش 9 دی نسبت به ایام الله 22 بهمن، روز قدس و. . . دارای وجوه تمایز بسیاری بود چراکه در ساعتی برگزار میشد که کارمندان، کارگران و. . . به کار اشتغال داشتند و کسبه و. . . ساعت استراحت خود را سپری میکردند. از این رو شرکت در این راهپیمایی توأم با انگیزههای بسیار قوی بود. در واقع میتوان گفت همه کسانی که رأی داده بودند ـ اعم از اینکه به کاندیدای پیروز رأی دادهاند یا به کاندیداهای شکستخورده ـ به صحنه آمدند.
|
| ساعت ٧:٤٢ ب.ظ روز چهارشنبه ٧ دی ۱۳٩٠ |
|
فتنه ی 88 یکی از بزرگترین فتنه هایی بود که
 انقلاب اسلامیآنرا در تاریخ خود ثبت کرد و به خاطر سپرد که چه کسانی در این جدال حق و باطل حق را شناختند وچه کسانی باطلرا جای حق برگزیدند و در این فتنه نقش آفرینی کردند.اما در 9دی مردم ایران به این فتنه خاتمه دادند و ثابت کردند که در هر شرایطی حامی رهبر وکشورشان هستند.به همین مناسبت وبلاگ 9 دی کلیپی به نام انقلاب سوم تهیه کرده است که می توانید آن را در سه کیفیت دریافت کنید.
منبع : حماسه 9 دی |
| ساعت ۸:۱۱ ب.ظ روز یکشنبه ٤ دی ۱۳٩٠ |
|
صفر
یا شدید القوى و یا شدید محال ، یا عزیز، یا عزیز، یا عزیز ذلت بعظمتک جمیع خلقک فاکفنى شر خلقک ، یا محسن یا مجمل یا منعم یامفضل یا لا اله اله الا انت سبحانک انى کنت من الظامین فاستحبناله و نجیبناه من الغم و کذلک ننجى المومنین و صلى على محمد و اله الطیبن الطاهرین.
روز اول ماه ان الامامه اساس الاسلام النامى . امامت و رهبرى ، اساس و پایه اسلام بالنده است . .
|
| ساعت ٤:٥۳ ب.ظ روز چهارشنبه ۳٠ آذر ۱۳٩٠ |
|
امام باقر علیه السلام فرمود: «برای شما در پیشگاه خدا دعا کرد و پاداش نیک طلبید». بحارالانوار، ج ۴۵، ص ۳۰٫ |
| ساعت ۸:۳٩ ب.ظ روز یکشنبه ٢٧ آذر ۱۳٩٠ |
ویژگی پرنده جاسوس سیا  نخستین ویژگی هواپیمای جاسوسی بدون سرنشین RQ170 که باعث شده در نوع خود منحصر بفرد باشد توانایی تقریبا مهارناپذیر رادارگریزی آن است.جمعه ۱۸ آذر ۱۳۹۰ ساعت ۱۶:۴۰
به گزارش خبرگزاری فارس پایگاه خبری تحلیلی ایران هسته ای در نوشته ای به قلم علی شاهدیان، آورده است:منابع امریکایی از روز یکشنبه به این طرف انبوهی از گزارش های مفصل و دارای جزئیات منتشر کرده اند که نشان می دهد فناوری این هواپیما یکی از حساس ترین فناوری های موجود در اختیار سرویس های اطلاعاتی این کشور بوده و از اطلاعات مربوط به آن به شدت حفاظت می شده است. 
آر-کیو170 هواپیمای بدونسرنشینی است که از ارتفاع 15 کیلومتری و بدون آشکارشدن در رادار به جاسوسی میپردازد. گفته میشود پیش از حمله به محل اختفای بنلادن، این پهپاد 24ساعته منطقه را زیرنظر داشت. اطلاعاتی پیرامون جزئیات طراحی و ساخت آن در میان رسانهها وجود نداشت. شاید تنها چیزی که در باره آن میدانستیم، این بود که طرح ظاهری هواپیما به شدت یادآور یکی از طرحهای ناکام قدیمی آلمانها در جنگ جهانی دوم موسوم به اچ-او 229 است که طرح آن را در زیر مشاهده میکنید. آر-کیو170 چیست؟    
 در عین حال حتی از زمان جنگ سرد به این سو هیچیک از هواپیماهای جاسوسی یا رادارگریز سرنگون شده همچون یو2 به سلامت به دست نیامده است.
|
